ساعات کاری: دوشنبه تا جمعه 8.00-17.00
دستهبندی نشده

بیماری منیر

بیماری منیر یک بیماری گوش داخلی است که با حملات سرگیجه، کاهش شنوایی و صداهای فانتوم (وزوز گوش، صدای زنگ در گوش) مشخص می شود. اگر این سه نشانه با یکدیگر روبرو شوند، ما از تریاس مینیر صحبت می کنیم. علل بیماری منیر ناشناخته است. بعضی از روش های درمان وجود دارد که می تواند بر روند بیماری تأثیر بگذارد، اما گاهی اوقات بحث برانگیز است

این بیماری معمولا بین سال های 40 تا 60 سالگی رخ می دهد و در زنان بیشتر از مردان تاثیر می گذارد.

این نام به متخصص گوش فرانسیس Prosper Menière (پاریس، 1892-1772) میرسد که اولین علائم را در سال 1861 شرح داد و آنها را به گوش داخلی (با اندام شنوایی و تعادل) اختصاص داد.

شخصیت بیمار Meniere

از آنجا که متابولیسم میکروب در گوش داخلی بسیار پیچیده است و تحت تأثیر سیستم عصبی اتونومیک استرس و استرس ذهنی به عنوان عوامل موثر یا عامل باعث می شوند. این با تصویری از شخصیت مکرر مشاهده شده بیمار Meniere همخوانی دارد که اغلب با تمایل به جاه طلبی و کمال گرا، یعنی خطر ابتلا به فشار بیش از حد خود

درمان

Betahistidine و ضد انعقاد مانند Ginkgoflavonids اغلب برای میکروسیرکتومی وستیکول استفاده می شود.

برای چارچوب استرس ذهنی می توان از آرام بخش یا آرام بخش یا مکمل های مضر بر اساس اسید آمینه L-تریپتوفان استفاده کرد که در سروتونین و سپس در ملاتونین متابولیزه می شود. سروتونین دارای اثر آرام بخش و ملاتونین است

 

 

Catarrh موکولیتیک - Rino و Befaroplastica Antidemigenous

Sertatiopeptidase آنزیم کرم ابریشم است که با کمک یک باکتری روده تولید می شود. ژتون پیرونی از این به اصطلاح "پروتئاز"، یعنی آنزیمی که آنزیم را تجزیه می کند، سود می برد. این اجازه می دهد تا آن را از حلق آویز و پرواز از پیله که در آن به دام افتاده است. Sertatiopeptidase بسیاری از اثرات مفید بر روی انسان ها به عنوان آن را حذف بافت مرده و رسوبات مضر به طور طبیعی. دیگر آنزیم پروتئولیتیک Bromelain از ساقه آنازا کوموسوس استخراج می شود.

Sertatiopeptidase و برملائین در بیش از 30 سال با موفقیت در اروپا و آسیا مورد استفاده قرار گرفته است.

این آنزیم های پروتئولیتیک اثرات را در چندین سطوح نشان می دهد:

  • آنزیم برادیکینین را تجزیه می کند که در واکنش های التهابی بسیار دخیل است. این اثر قوی ضد التهابی به اثرات ناخوشایند التهاب کمک می کند.
  • آن به عنوان فيبرينوليتيک عمل مي کند، يعني حلقه هاي خوني را حل مي کند.
  • موکوس را که حاوی مقادیر زیادی باکتری است، برطرف می کند.
  • بر خلاف داروهای ضد بارداری معمولی و ضد التهابی مانند salicylates (آسپرین)، ایبوپروفن و استروئید (کورتیزون) عوارض جانبی طولانی مدت ندارند.

 

اثرات مثبت سرتویوپپتیداز و برومولینا

- مشکلات قلبی عروقی، آرترئوسکلروزیس: رسوبات آرترئوسکلروزیس و پلاک وریدی توسط سرواتوپپتیداز و برمولینا تقسیم می شوند؛ آنها برای جلوگیری و کاهش وریدهای واریسی کمک می کنند

- آرتریت روماتوئید: سراتیوپپتیداز و بروملین، التهاب مفصلی را تحت کنترل خود نگه می دارند و ناراحتی های معمولی را کاهش می دهند.

- فیبرومیالژیا: سراتیوپپتیداز و برملائین می توانند به کاهش درد کمک کنند. آنها به کاهش فشار در موارد سردرد کمک می کنند و جریان خون را ارتقا می دهند

- ماستوپاتی فیبروز کیستی: سخت شدن قفسه سینه از بین می رود، تولید شیر بیش از حد جلوگیری می شود

- مشکلات ریه، آسم، برونشیت: انسداد برونکرولمونر و دفع ادرار، مخاطی دشوار است مایع شده و می توان آن را دفع کرد، در عین حال تولید موک کاهش می یابد. با ترشحات مخاطی باکتری موجود در آن می تواند برداشته شود. اما Sertatiopeptidase و Bromelain همچنین به بیوموژنهای باکتری حمله می کنند تا آنتی بیوتیک ها و سیستم ایمنی بدن ما می توانند میکروب ها را به راحتی از بین ببرند

- سینوزیت، لارنژیت، گلودرد، آسیب شنوایی: سراتیوپپتیداز و برملائین نیز در برابر ضد خلط (باکتری) و در برابر التهاب عمل می کنند

- جراحی: درد زخم هنگامی که پپتیداز گلخانه ای تزریق می شود سریعتر در فرایند شفا ناپدید می شود. اسکار به دلیل اثر ضد فیبروزش آن نرمتر است.

- بیماری های التهابی روده مزمن مانند بیماری کرون و کولیت زخمی می تواند بهبود یابد

- آسیب: Sertatiopeptidase و Bromelain کمک در برابر تورم (ادم)، به عنوان آن نفوذپذیری عروقی و حذف آب اضافی از بافت را بهبود می بخشد

 

  1. محرک ایمنی برای بیماری های مکرر دستگاه تنفسی

بیماری های تنفسی یکی از شایع ترین بیماری ها در انسان است. اساسا، ممکن است تفاوت بیماری های فوقانی و پایین تنفسی و همچنین بیماری های حاد و مزمن را تشخیص دهد.

بیماری های تنفسی در همه آمارهای بهداشت عمومی نشان داده شده است، آنها دومین علت از دست رفتن کار در آلمان و دومین علت مرگ در سراسر جهان است. بیماری های تنفسی آسم و COPD، که هر کدام حدود 7 میلیون بیمار هستند، در میان بیماری های رایج در آلمان هستند.

 

علاوه بر این، بیماری های تنفسی یکی از شایع ترین بیماری ها هستند. بروز سالانه پاتوژن های ویروسی و باکتری تقریبا همه را تحت تاثیر قرار می دهد. چنین عفونت های حاد تنفسی به سرعت در حال گسترش است و موجب آنفلوآنزا در فصل سرد می شود.

بیماری های تنفسی در اغلب موارد التهابی است. دلیل این امر واضح است: دستگاه تنفسی یک سیستم باز است که در آن دستگاه تنفسی و آلاینده ها علاوه بر اکسیژن حیاتی از طریق تنفس نفوذ می کنند. بنابراین، به عنوان مثال گرد و غبار، دود، باکتری ها و ویروس ها در دستگاه تنفسی، جایی که می توانند باعث التهاب شوند.

بعضی از مردم با یک نقص ژنتیکی به دنیا می آیند که مخاطی خاصی ایجاد می کند. این بیماران از فیبروز کیستیک رنج می برند.

با توجه به موقعیت بیماری، بیماری های تنفسی می تواند به طور قابل ملاحظه ای متفاوت باشد. در دستگاه تنفسی فوقانی، عمدتا انواع مختلفی از سینوزیت است که باعث ایجاد مشکل برای بسیاری از بیماران می شود.

سینوزیت یک التهاب در حفره های متصل به بینی است - سینوس های پارانازال. به دلیل اغلب تنگناها در ناحیه ورودی بینی به سینه ها است. آنها می توانند جریان طبیعی موکوس را بسیار متوقف کنند و جراحی برای از بین بردن تنگناها مورد نیاز است.

برای بارهای التهابی دائمی در دستگاه تنفسی فوقانی و تغییرات کف باید ترسید. تغییر در سطح زمانی اتفاق می افتد که یک رویداد عفونی از دستگاه تنفسی فوقانی به قسمت پایین تر انتقال یابد. گمان می رود این سندرم سینرژیک امروزه اغلب در توسعه بیماری های تنفسی مزمن دخالت داشته باشد.

در دستگاه تنفسی پایین تر، برونشیت شایع ترین شکل بیماری است. در این فرآیند، غشای مخاطی در لوله های برونش، التهاب می یابد و تولید موک افزایش می یابد. شکل مزمن برونشیت که اغلب در سیگاری ها یافت می شود، خطر تغییر در COPD یا برونشیت مزمن انسدادی را در بر می گیرد. آن را با یک محدودیت متراکم دستگاه تنفسی مشخص می کند.

عفونت های دستگاه تنفسی حاد مانند برونشیت، سینوزیت یا رینیت یا فرم های مخلوط آنها غیر معمول نیستند. سرد، سرفه و گلودرد یکی از عوامل اصلی در چنین رویدادی حاد است که معمولا بعد از 1-2 هفته اتفاق می افتد.

با این حال، اگر یک بار ثابت باشد، بیماری مزمن تنفسی نیز می تواند رشد کند. مصرف سیگار، آلرژی و آلودگی در محل کار، شایعترین علل وقوع تنفس مزمن است.

درمان های علامتی استفاده شده عبارتند از:

- موكوليتيكها: از قبيل استيل سيستئين يا آنزيمهايي مانند سرتيوپپتيداز و برملاين كه داراي خاصيت ضد التهابي نيز مي باشند.

- ایمن سازی: به عنوان عصاره گیاه (به عنوان مثال اکیناسه) و یا برخی از مواد معدنی (مانند روی)

- آنتی اکسیدان ها: مانند ویتامین C یا لیپوئیک اسید

Proantin

دستهبندی نشده

لنفدوم بعد از ماستکتومی

Lymphedema تجمع مایع قابل لمس و مایع در interstitium (فضای بین سلولی) است. این ناشی از شکست مکانیکی سیستم لنفاوی است، به طوری که مایع بینابینی دیگر نمی تواند به اندازه کافی از طریق رگ های لنفاوی برداشته شود. این منجر به رفلکس و تجمع مایع در فضاهای بین سلولی (ادم) می شود. علاوه بر اندام ها، صورت، گردن، تنه و تنه ها نیز ممکن است تحت تاثیر قرار گیرد. لنفدوم توصیف علائم است، نه تشخیص.
علت انباشت مایع و در نتیجه ادم ناشی از آسیب سلولی است که به عنوان مثال در مورد التهاب یا آسیب جراحی اتفاق می افتد. در این موارد مولکول های التهابی آزاد می شوند که در فضاهای بینابینی جمع می شوند و آب را جذب می کنند. در شرایط عادی این مایع را می توان به خوبی پس از تخلیه سیستم لنفاوی خوب کار می کند.
مراحل مختلف لنفدوم به مراحل مختلف ذیل تقسیم می شوند:
ورزشگاه 0
کمبود مرحله (ادم زیر زمینی): هیچ علامتی دوباره ظاهر نمی شود.
مرحله 1
مرحله برگشت پذیر: ادم با محتوای پروتئین بالا، تغییرات بافت کوچک، کوچک و محلی. ادم هنوز نرم است، می توان آن را به راحتی با انگشت ایجاد می شود ایجاد یک "چاله".
ارتقاء اندام (در صورت امکان) تورم به میزان مشخصی را کاهش می دهد.
مرحله 2
فاز خودبخودی برگشت ناپذیر: در این مرحله تغییرات فیبروز کلائولوسیتی و تکثیر بافت چربی رخ می دهد. ادم واضح تر است و بیشتر به بالا بردن اندام پاسخ نمی دهد (کاهش می یابد). با فشار دادن انگشت، هیچ پوستی در پوست وجود ندارد.
تمایز بین لنفاد اولیه و ثانویه صورت می گیرد.
در فرم اولیه (نادر)، عروق لنفاوی و / یا گره های لنفاوی به علت اختلال رشدی، یا تنها جزئی از نادرست هستند. در کل اندام های بدن یا مناطق بدن می توانند تحت تاثیر قرار گیرند. فقدان کامل عروق لنفاوی یک منطقه از کل بدن با زندگی سازگار نیست و منجر به مرگ در رحم و یا کمی بعد از تولد می شود.
همچنین فرمهای مادرزادی (لنفدای ارثی) مانند بیماری مایروی و بیماری Meige وجود دارد که قبلا آن را سونده Nunner-Milroy-Meige نامیده است.
در لنفادمی ثانویه (اکثریت موارد)، مسیرهای تخلیه به علت تغییرات پاتولوژیک از جمله مکانیکی نامناسب هستند.
- B بیماری های تومور، تروما، لنفانگیت (التهاب از ویروس ها، باکتری ها، قارچ ها، انگل ها و غیره، در بیماری های روماتیسمی)، نارسایی وریدی مزمن (CVI)، دیابت و یا به علت جراحی مانند زخم جراحی، اشعه رادیولوژی، حذف گره های لنفاوی پس از حذف تومور، عصب پیوند برای جراحی بای پس.
درمان
درمان انتخابی درمان کمپلکس فیزیوتراپی (KPE) است.
زیر خلاصه شده است:
- تخلیه لنفاوی دستی: تخلیه لنفاوی دستی یک تکنیک زهکشی ویژه است که بافت لنفی و لنفاوی را به سمت شکم و قفسه سینه تحریک می کند و بالعکس بدون افزایش گردش خون. با فشار متغیر، پوست و بافت چربی زیر جلدی تخلیه می شود. با استفاده از حرکات ویژه، درمانگر حرکات صحیح عروق لنفاوی را تحریک می کند، بنابراین ترشح لنفاوی را ترجیح می دهد. با یک برنامه سازگار - بسته به شدت یک یا چند بار در هفته - حجم ادم کاهش می یابد. اثرات درمانی حدود 24 ساعت طول می کشد. بنابراین، فشرده سازی باید اضافه شود
درمان فشرده سازی:
تخلیه لنفاوی دستگاه: پمپ های لنفاوی ویژه به چکمه های پا و یا کاف های بازوها متصل می شوند. آستین، که دارای اتاق های مختلف هوا است، تحت فشار قرار می گیرند. محفظه پایین تر فشار بیشتری دارد. سپس یک چرخه ای را شروع می کنیم که در آن اتاق ها به طور متوالی متورم می شوند.
مراقبت از پوست
باند فشرده / جوراب های فشرده: باند فشرده برای پوشاندن اسلحه یا پاها آسیب دیده استفاده می شود. فشار خارجی از حذف مایع لنفاوی و از این رو شکستن انحنای لنفاوی را پشتیبانی می کند. علاوه بر باند فشرده سازی، باند حرفه ای نیز شامل بالشتک های پلاستیکی و کفی های کف فوم می باشد. اگر گرایش تورم کاهش یابد، باند ها می توانند توسط آستین فشرده یا جوراب شلواری جایگزین شوند. این دستکش ها مخصوصا ساخته شده است، آستین فشرده سازی یا جوراب های ساق پا ساخته شده از مواد جامد مسطح خوراکی، مناسب فقط برای درمان لنفدوم و نه برای کسانی که از بیماری های وریدی.
حرکات حرارتی در هنگام فشرده سازی: تمرین منظم، جریان لنفاوی را تقویت می کند و انسداد لنفاوی را کاهش می دهد. باند فشرده سازی یا جوراب ها برای افزایش اثر تمرینات فرسوده استفاده می شود. درمانگر برنامه ای از تمرینات مناسب برای بیمار را بر مبنای محل لنفدوم قرار می دهد.
علاوه بر این، در زمینه میکروسکوپ فوقانی، تخلیه لنفاوی می تواند دوباره ترمیم شود و بنابراین به طور دائم ذخایر آب لنفاوی کاهش می یابد.
درمان با مکمل های غذایی و دارویی
کومارین و همچنین سایر فلاونوئیدها مانند ترکسرورتین اثرات تخلیه قابل توجهی را در لنفوئیدمت ماستکتومی نشان داده اند، اما همچنین در لنفدوم بیماری های وریدی.
دوزهای کومارین 4 تا 40 میلی گرم در حال حاضر بهبود قابل توجه بالینی را نشان داده اند. دوزهای 100 میلی گرم کومارین یا 300 میلی گرم ترکستروستین قادر به بهبود قابل ملاحظه وضعیت استرپتوکوک در بهبود کیفیت زندگی بیمار هستند. کومارین برای درمان کوادوانات موضعی همچنین می تواند به دلیل جذب قابل توجهی از طریق پوست به صورت موضعی تجویز شود. کومانرین و تکسرورتین در دوزهای ذکر شده، باعث تخریب پروتئین های انباشته شده در مایع بینابینی، علت اصلی لنفدوم می شوند.
از سوی دیگر، درمان با دیورتیک ها در ابتدا حجم مایع عروقی را کاهش می دهد. جذب انکوشی پلاسما به طور خلاصه تجمع می یابد و غلظت پروتئین ادم را به طور مثبت تغییر نمی دهد. بنابراین اثر یو یو مشاهده می شود. برای دستیابی به عملکرد مطلوب دیورتیک دائما لازم است که در مقابل پروتئین هایی که در مایعات بینابینی انباشته شده اند عمل کنند.

الف) رادیوتراپی (اقدام علیه رادیکال های آزاد، محافظ، آنتی اکسیدان)

رادیوتراپی استفاده پزشکی از تابش یونیزه برای انسان و حیوانات برای درمان یا تاخیر در پیشرفت بیماری است. تابش می تواند از تجهیزات رادیواکتیو یا آماده سازی باشد. زمینه های تخصصی برای این کاربرد ویژه امواج الکترومغناطیسی عبارتند از رادیوتراپی و رادیولوژی.
به عنوان پرتوهای الکترومغناطیسی یونیزاسیون، به طور عمده از اشعه گاما، اشعه ایکس و پرتوهای الکترون استفاده می شود. در سال های اخیر، امکانات درمان با نوترون، پروتون و یون های سنگین (اغلب یون های کربن) ساخته شده است. اشعه غیر یونیزه مانند مایعات و اشعه حرارتی، نور و UV درمان و درمان موج اولتراسونیک به پرتودرمانی اختصاص ندارد.
پرتودرمانی شامل درمان بیماری های خوش خیم و بدخیم است و توسط متخصصان رادیولوژی یا پرتودرمانی با کمک پرسنل تخصصی

مکانیسم عمل
اثر تابش بر مبنای انتقال انرژی به بافت تابشی در فرایندهای پراکندگی است. این تابش به زیست مولکول هایی که برای رشد سلول ها ضروری است در مورد تومورها هدایت می شود.
رادیکال های آزاد ناشی از تخریب Biomolecules بسیار سمی هستند و شیمیایی شیمیایی با اجزای سلولی واکنش نشان می دهند. خسارت ناشی از مواد ژنتیکی سلول های تومور (به ویژه DNA با اختلالات دو رشته) مسئول اثرات مخرب است، بنابراین سلول های توموری از proliferating (میتوز) جلوگیری می کند و یا حتی آنها را به طور مستقیم به آپوپتوز (مرگ ). دوز مطلوب تابش به 90٪ تخریب تومور با عوارض جانبی 5٪ بیشتر می رسد.
کاهش اثرات اکسیداتیو رادیکال های آزاد که می توانند آسیب های آنها را در مناطق مختلف به اثبات برساند در حالی که توده های تومور در دوره های بلافاصله پس از پرتودرمانی با آنتی اکسیدان ها مانند ویتامین C، روی، سلنیوم، اسید لیپوئیک ) و بیشتر.
توجه ویژه به حفاظت از سیستم ایمنی بدن ضروری است که وقتی که با رادیکال های آزاد و رادیوتراپی تضعیف می شود، فعالیت ضد تومور، آنتی باکتریال و ضد ویروسی آن را کاهش می دهد و موجب بروز مشکلاتی برای بیمار می شود.

ب) ایمن سازی
سیستم ایمنی بدن مجموعه ای از سلول ها و بافت ها است که دارای عملکرد دفاع از بدن از عوامل خارجی مانند باکتری، ویروس ها، قارچ ها و همچنین از سلول های ارگانیسم است که برای برخی از جهش ها ظاهر خارجی مانند سلول های سرطانی
ابزار اصلی که سیستم ایمنی بدن برای انجام آن عمل می کند، لنفوسیت ها (یا گلبول های سفید خون) است که در خون و لنفاوی جریان دارد، بنابراین به تمام قسمت های بدن می رسد. لنفوسیت های طبیعی Killer (NK) که نقش ویران کننده سلول های سرطانی را ایفا می کنند، برای اقدام علیه سرطان بسیار مهم هستند.
مطالعهی دانشگاه لیدز (انگلستان) که در تحقیقات سرطان پستان منتشر شده است، اثرات داروهای شیمی درمانی بر روی سلولهای ایمنی و آنتیبادیها را بررسی کرد و نشان داد که سطوح برخی از این لنفوسیتهای B و نوع لنفوسیتهای T ، T helper (CD4 + T) نامیده می شود - حتی بعد از نه ماه از پایان درمان باقی می ماند.
این امر شایعترین عوارض جانبی شیمی درمانی است: سرگیجه میلولوز (کاهش تولید سلول های خونی، بنابراین همچنین سرکوب ایمنی)، موکوزیت (التهاب مجرای دستگاه گوارش و الوپسی) (ریزش مو).
این مطالعه نشان می دهد که شیمی درمانی منجر به تغییر سلول های سیستم ایمنی بدن می شود که می تواند بیش از 9 ماه طول بکشد. سالها شناخته شده است که بیماران مبتلا به شیمی درمانی ممکن است به علت کاهش سلولهای محافظتی در خونشان بیشتر به عفونتهای باکتری یا ویروسی مبتلا باشند و اقدامات احتیاطی در طرحهای درمان نیز وجود دارد.
شناخته نشده بود که این اثر می تواند چند ماه پس از پایان درمان ادامه یابد.

پیامدهای این نتیجه ممکن است متفاوت باشد. نویسندگان پیشنهاد می کنند که کاهش سلول های B (سلول هایی که آنتیبادی ها تولید می کنند) و کاهش سطح آنتی بادی در برابر بعضی از عوامل عفونی (پنوموکوک، قاعدگی) ممکن است منجر به محافظت کمتر در برابر عفونت ها حتی در دوره های طولانی پس از پایان درمان شود .
با این وجود، رشد لنفوسیت های طبیعی قلبها با در نظر گرفتن مطالعات نشان می دهد که مصرف Echinacea purpurea و سایر گونه های خانواده این گیاه را تحریک می کند. (سلول های قاتل طبیعی از موش های سالم که با عصاره های Echinacea purpurea درمان می شوند، به صورت کمی و عملکردی جوانه می کنند.) Currier NL1، Miller SC PMID: 10978684)
افزایش افزایش یافته توسط Echinacea purpurea در تعدادی از سلول های NK در واقع با افزایش ظرفیت عملکرد لیتیوم ضد تومور همراه بود.

Proantin

دستهبندی نشده

ایمن سازی در انکولوژی

سیستم ایمنی و تومورها

سیستم ایمنی بدن مجموعه ای از سلول ها و بافت ها است که دارای عملکرد دفاع از بدن از عوامل خارجی مانند باکتری، ویروس ها، قارچ ها و همچنین از سلول های ارگانیسم است که برای برخی از جهش ها ظاهر خارجی مانند سلول های سرطانی

ابزار اصلی که سیستم ایمنی بدن برای انجام وظایف خود استفاده می کند، هستند لنفوسيت ها (یا گلبول های سفید خون) که در خون و لنف جریان دارد، به این ترتیب به تمام قسمت های بدن منتهی می شود. لنفوسیت های طبیعی Killer (NK) که نقش ویران کننده سلول های سرطانی را ایفا می کنند، برای اقدام علیه سرطان بسیار مهم هستند.

مطالعهی دانشگاه لیدز (انگلستان) که در تحقیقات سرطان پستان منتشر شده است، اثرات داروهای شیمی درمانی بر روی سلولهای ایمنی و آنتیبادی ها را بررسی کرد و نشان داد که سطوح برخی از این ها - لنفوسیت ها B و یک نوع لنفوسیت T که T helper نامیده می شود (CD4 + T) - حتی بعد از نه ماه از پایان درمان باقی می ماند.

این امر شایعترین عوارض جانبی شیمی درمانی است: سرگیجه میلولوز (کاهش تولید سلول های خونی، بنابراین همچنین سرکوب ایمنی)، موکوزیت (التهاب مجرای دستگاه گوارش و الوپسی) (ریزش مو).

این مطالعه نشان می دهد که شیمی درمانی منجر به تغییر سلول های سیستم ایمنی بدن می شود که می تواند بیش از 9 ماه طول بکشد. سالها شناخته شده است که بیماران مبتلا به شیمی درمانی ممکن است به علت کاهش سلولهای محافظتی در خونشان بیشتر به عفونتهای باکتری یا ویروسی مبتلا باشند و اقدامات احتیاطی در طرحهای درمان نیز وجود دارد.

شناخته نشده بود که این اثر می تواند چند ماه پس از پایان درمان ادامه یابد. پیامدهای این نتیجه ممکن است متفاوت باشد. نویسندگان پیشنهاد می کنند که کاهش سلول های B (سلول هایی که آنتیبادی ها تولید می کنند) و کاهش سطح آنتی بادی در برابر بعضی از عوامل عفونی (پنوموکوک، قاعدگی) ممکن است منجر به محافظت کمتر در برابر عفونت ها حتی در دوره های طولانی پس از پایان درمان شود .

با این وجود، رشد لنفوسیت های طبیعی قلبها با در نظر گرفتن مطالعات نشان می دهد که مصرف Echinacea purpurea و سایر گونه های خانواده این گیاه را تحریک می کند.سلول های قاتل طبیعی از موش های سالم تحت درمان با عصاره های Echinacea purpurea به صورت کمی و عملکردی rejuvenated. Currier NL1, Miller SC. PMID: 10978684)

افزایش افزایش یافته توسط Echinacea purpurea در تعدادی از سلول های NK در واقع با افزایش ظرفیت عملکرد لیتیوم ضد تومور همراه بود.

Proantin

رگ شناسی

اسید لیپوئیک

اسید لیپوئیک

اسید آلفا لیپوئیک در درمان نوروپاتی دیابتی

شواهد حاصل از بسیاری از مطالعات علمی منجر به ثبت ALA به عنوان دارو در درمان نوروپاتی دیابتی نشان داده شده است، با دوز مرجع از 600 میلی گرم در روز خوراکی (Graziottin 2015). این دوز قادر به کاهش درد به طور متوسط پس از دو هفته درمان است. بسیار مهم است که برای به دست آوردن اثر درمانی، درمان هر روز به طور منظم انجام شود، چرا که نشانه ای نیست، بلکه یک ماده فعال است که بر روی مکانیسم های التهابی و نوروپاتی کار می کند که موجب آسیب می شود الیاف عصبی که پس از آن علائم خاصی را نشان می دهد و باعث درد می شود (Ziegler et al 2006، Ziegler et al 2011).
مطالعات متعدد در بیماران مبتلا به نوروپاتی دیابتی نشان داده است که ALA قادر به کاهش درد و پاراستسسیزی است: به همین دلیل 600 میلی گرم دوز روزانه با مهم ترین دستورالعمل های درمان توصیه می شود. از نوروپاتی دیابتی (2015 خورشید؛ بولتون 2005؛ جاوید 2015).
اخیرا انتشار دستورالعمل درمانگاه Mayo، یک سازمان علمی در بین معتبر ترین در ایالات متحده، برای درمان درد نوروپاتیک از ریشه های مختلف است (واتسون و Dyck 2015). درمانگاه Mayo پیشنهاد پروتکل درمان درد نوروپاتیک را بر اساس ترکیب چندین ماده فعال با مکانیزم های مختلف (درمان چندملیتی) پیشنهاد می کند. از میان مواد فعال موجود در خط اول، همراه با برخی از داروهای ضد درد که به طور خاص در درد نوروپاتیک نشان داده شده، ALA توصیه می شود.
حتی در نوروپاتی دیابتی خودبخودی، که شامل اختلالات گوارشی، قلب و عروق، جنسی و یا دیگر، ALA یکی از اندیکاتورهای بسیار فعال است که اثرات مثبت نشان داده شده است، همراه با مهارکننده های آروم ردوکتاز، امگا 3 و به امگا-γ-linolenic acid (DGLA)، به ویژه در نوروپاتی قلب (Serhiyenko 2015؛ Ziegler و همکاران 1997).

دستهبندی نشده

جمع آوری مواد مخدر

I farmaci antiaggreganti, detti anche farmaci antiaggreganti piastrinici o, più semplicemente farmaci antipiastrinici, sono una categoria di farmaci in grado di interagire negativamente con la funzione di aggregazione piastrinica, prevenendo così la formazione di trombi ed emboli di origine trombotica.

 

مکانیسم عمل

I farmaci antipiastrinici possono agire attraverso tre meccanismi:

Principali farmaci

I farmaci maggiormente utilizzati sono:

In aggiunta si segnalano i seguenti farmaci ad uso endovenoso nelle procedure di angioplastica coronarica e poi, per i dodici mesi successivi alla procedura, somministrati per os (solo nel caso del prasugrel e del ticagrelor)

La dose di aspirina approvata dalla Food and Drug Administration (FDA) è di 325 mg/die. A tali dosaggi, l’aspirina inibisce la produzione di trombossano A2 per inibizione irreversibile della ciclossigenasi-1 piastrinica. Tale inibizione avviene per cessione del gruppo acetilico dall’acido acetilsalicilico alla ciclossigenasi. Il clopidogrel e la ticlodipina agiscono invece inibendo la reazione innescata dal legame ADP-recettore. Il dipiridamolo (un vasodilatatore) inibisce la captazione di adenosina e l’attività delle fosfodiesterasi del cGMP. Il cilostazolo inibisce le fosfodiesterasi e possiede un’attività vasodilatatrice analoga al dipiridamolo. Entrambi questi farmaci possiedono effetti avversi come:

In taluni casi è stata documentata la comparsa di porpora trombotica trombocitopenica.

L’abciximab è un anticorpo monoclonale chimerico anti recettore piastrinico GP IIB/IIIA.

L’integrelina e il tirofiban sono analoghi della sequenza carbossi-terminale del collagene.

 

Indicazioni terapeutiche

L’abciximab è approvato per l’impiego in corso di intervento coronarico percutaneo in caso di sindromi coronariche acute. L’aspirina a dosi di 325 mg/die viene utilizzata nella prevenzione secondaria in soggetti con una storia di accidenti vascolari. Il clopidogrel e la ticlodipina vengono utilizzati soprattutto in unità coronariche in pazienti con esiti di infarto acuto del miocardio e angina instabile. Il dipiridamolo può essere associato all’aspirina per la prevenzione di eventi vascolari secondari. Il cilostazolo è invece approvato nella terapia della claudicatio intermittens.

La complicanza di emorragie interne con esiti debilitanti o fatali derivante dalla combinazione di due o tre principi fra acido acetilsalicilico (ASA), clopidrogel e antagonisti della vitamina K, è stata analizzata da due vasti studi indipendenti, sia su pazienti senza precedenti malattie cardiovascolari, sia su over-30 ricoverati in ospedale a seguito di un primo infarto del miocardio, dimostrano che il rischio in ordine crescente è: sola ASA, associazione ASA-clopidrogel, K_antagonisti/ASA e k-antagoniti/clopidrogel, assunzione dei tre farmaci:

  • meta-analisi fino a Ottobre 2010, su 100.000 pazienti con uso continuo e prolungato di ASA a basse dosi (75-325 mg/die) senza precedenti malattie cardiovascolari: 30% di aumento rischio di sanguinamenti debilitanti o mortali, soprattutto gastrointestinali, ridotto con inibitori della pompa protonica (St George Hospital University of London, su Pubmed 21699808[1]);
  • analisi nei registri nazionali dal 2000 al 2005, su 48.000 pazienti danesi over-30, con un primo ricovero in ospedale per infarto al miocardio (Serensen et al, Copenaghen University Hospital Gentofte, Hellerup,, su Lancet, 2009, 374:1967-1974).
دستهبندی نشده

بیوتکنولوژی

La biotecnologia (dal greco βίος, bìos = “vita” , τέχνη (téchne), “arte” nel senso di “perizia”, “saper fare”, “saper operare”, e λόγος, lògos = “studio”) è il ramo della biologia applicata riguardante «…l’utilizzo di esseri viventi al fine di ottenere beni o servizi utili al soddisfacimento dei bisogni della società». Ma anche l’applicazione e lo studio di qualunque tecnologia sviluppata o sviluppabile dall’uomo al campo della biologia.

Tra le definizioni disponibili, la più completa è indubbiamente quella stessa dalla Convenzione Diversità Biologica:

Alt text

Un Gel Documentation System con monitor di computer

La biotecnologia è l’applicazione tecnologica che si serve dei sistemi biologici, degli organismi viventi o di derivati di questi per produrre o modificare prodotti o processi per un fine specifico.

Nel linguaggio corrente, si utilizza più frequentemente il termine al plurale (biotecnologie), ad indicare la pluralità di tecnologie sviluppate e i relativi ambiti di applicazione.

 

Descrizione

Le biotecnologie rappresentano un metodo in più a disposizione dell’agricoltura: poiché esse rendono possibile l’inserimento nelle piante di specifici geni, anche provenienti da specie assai diverse, la cui funzione è nota per trasmettere le informazioni nelle generazioni successive. Il miglioramento genetico quindi non è altro che un sistema per ottimizzare la selezione naturale e accrescere il rendimento e la resistenza alle malattie. le biotecnologie non sono un’invenzione prettamente legata ai nostri tempi, bensì hanno origine ed impiego da molti secoli per la fermentazione del vino e della birra o per la lievitazione.

Numerose sono anche le applicazioni nel campo del biorisanamento (trattamento, riciclo e bonifica di rifiuti attraverso microrganismi attivi).

Vi sono applicazioni che, pur non servendosi di microrganismi, sono classificate come biotecnologiche. Le biotecnologie sono infatti ampiamente utilizzate nello sviluppo di nuove terapie mediche o innovativi strumenti diagnostici. Le tecniche di DNA e RNA microarray utilizzate in genetica ed i radiotraccianti utilizzati in medicina sono ottimi esempi.

Le biotecnologie nell’ingegneria genetica vede l’utilizzo di organismi geneticamente modificati. Microrganismi come Escherichia coli o alcuni batteri possono essere utilizzati per la sintesi di sostanze come insulina o antibiotici. Anche cellule di mammifero geneticamente modificate sono ampiamente utilizzate nella biosintesi di farmaci. Promettenti nuove applicazioni sono legate alla biosintesi di farmaci attraverso organismi vegetali.

Applicazioni al centro di ampio dibattito sono quelle atte alla produzione di animali e piante transgeniche (come il mais BT) noti a tutti come OGM.

Le biotecnologie hanno sostituito le società informatiche nel portafoglio dei titoli tecnologici quotati in borsa (NASDAQ). Delle 1300 aziende biotecnologiche che operano negli USA solo 35 (il 3 %) sono in attivo; le altre sono in perdita. Nonostante ciò i prezzi delle azioni sono in crescita, come ai tempi della bolla speculativa della Net Economy, dove i corsi azionari crebbero per tutti gli anni novanta per sgonfiarsi e tornare ai prezzi del decennio precedente.

Lo strumento principale di cui si avvalgono le biotecnologie, è l’ingegneria genetica. ovvero Manipolare il DNA per costruire nuova informazione genetica. Il DNA, la molecola di cui sono costituiti i singoli geni e gli interi genomi, può essere oggi rimodellato nei laboratori di ingegneria genetica. Attraverso manipolazioni ormai di uso comune si possono costruire nuovi geni e addirittura interi organismi fino a oggi inesistenti. Le tecniche d’ingegneria genetica consistono essenzialmente nell’isolamento del gene, nella sua identificazione e nella sua riproduzione in copie identiche (clonazione). Inoltre è possibile inserire nuovi geni nei genomi o eliminarli, creando così nuovi organismi detti transgenici. L’ingegneria genetica consente anche di fare diagnosi prenatali su embrioni e di rivelare eventuali malattie genetiche.

Principali ambiti d’impiego:

Settori biotecnologici

Le applicazioni biotecnologiche sono numerose. La seguente classificazione, molto generica, riporta alcuni settori come definiti nel gergo internazionale.

  • Blue biotechnology o “biotecnologie marine”.
    È il settore delle biotecnologie che si occupa di applicare le metodiche della biologia molecolare agli organismi marini e di acqua dolce. Riguarda l’utilizzo delle risorse marine allo scopo di: migliorare le conoscenze in ambito produttivo ed ecologico, potenziando la produzione di alimenti derivati e la loro salubrità; proporre nuove soluzioni per il controllo della proliferazione di organismi acquatici dannosi per l’uomo e l’ambiente; ricercare nuove molecole con potenzialità farmaceutiche.
  • Grey biotechnology o “biotecnologie ambientali”.
    È il settore delle biotecnologie che si occupa di tutte le applicazioni direttamente correlate all’ambiente. Queste possono essere suddivise in due gruppi: salvaguardia della biodiversità e protezione dai contaminanti. Il primo gruppo comprende le applicazioni della biologia molecolare alle analisi di genetica di quelle popolazioni e specie animali che fanno parte dell’ecosistema; per quanto riguarda il secondo gruppo, fa parte delle biotecnologie ambientali l’utilizzo di microorganismi e piante in grado di isolare e rimuovere dall’ambiente le sostanze ritenute inquinanti come per esempio metalli pesanti e idrocarburi. Un valore aggiunto di questa capacità di riutilizzo è la possibilità di recuperare e sfruttare le sostanze estratte dall’ambiente direttamente o attraverso sottoprodotti e scarti dei microorganismi e delle piante.
  • Green biotechnology o “biotecnologie agroalimentari”.
    È il settore delle biotecnologie che si occupa dei processi agricoli. L’applicazione più conosciuta è sicuramente il mais Bt, una pianta di mais modificata geneticamente in modo da produrre una tossina batterica, proveniente da Bacillus thuringiensis (da cui il nome Bt), tossica per gli insetti. In commercio esistono differenti varietà di coltivazioni in grado di resistere ad erbicidi o con maggiore resistenza alle malattie. Le applicazioni delle biotecnologie agroalimentari non si fermano alla semplice introduzione di proteine in un organismo vegetale, esistono modifiche che intervengono su intere vie metaboliche in modo da incentivare la produzione di metaboliti secondari (vedi golden rice o pomodori ricchi di antociani). Negli ultimi decenni sono state sviluppate delle vere e proprie produzioni di farmaci ricombinanti o vaccini in piante, soprattutto nei casi di farmaci orfani, in modo da facilitare la purificazione dei farmaci conseguentemente riducendo i costi di produzione. La patata Amflora, prodotta dalla multinazionale BASF, è invece un esempio di patata OGM utilizzata per produrre carta, quindi non per scopi alimentari. L’utilizzo in campo delle biotecnologie agroalimentari, se correttamente contestualizzata alle esigenze della società e del mondo agricolo, è importante per raggiungere incrementi di produttività soprattutto nelle aree dove gli eventi climatici avversi si verificano con intensità maggiore. La stabilizzazione delle produzioni attenuerebbe lo stress sulle scorte e la fluttuazione dei prezzi delle commodities, riducendo automaticamente la possibilità che gli individui più vulnerabili passino dalla condizione di povertà alla condizione di fame o sottonutrizione
  • Red biotechnology o “biotecnologie mediche, farmaceutiche e veterinarie”. È il settore delle biotecnologie che si occupa dei processi biomedici e farmaceutici. La nascita dei primi farmaci biotecnologici risale alla produzione di antibiotici con microrganismi, quali le penicilline prodotte da funghi del genere Penicillium e le cefalosporine prodotte da Cephalosporium acremonium. Negli anni ottanta, con l’introduzione della tecnologia ricombinate è stata possibile la produzione di insulina, su scala industriale, in un batterio chiamato Escherichia coli. Attualmente vengono prodotte un gran numero di proteine ricombinanti ad uso medico quali: fattori sanguigni (fattore VIII e fattore IX), ormoni (insulina ed ormone della crescita), fattori di crescita (Eritropoietina e HGFs), citochine (interferoni e interleuchine), vaccini e anticorpi monoclonali.
  • White biotechnology o “biotecnologie industriali”.
    È il settore delle biotecnologie che si occupa dei processi di interesse industriale. Le principali applicazioni in questo settore prevedono l’utilizzo di enzimi, cioè proteine deputate ad accelerare un data reazione chimica. Enzimi come emicellulasi, xilanasi, lipasi ed ossidasi sono utilizzati per migliorare la resistenza della rete del glutine nei processi di panificazione. Nella produzione di latte per bambini le proteasi sono utilizzate da più di 50 anni nella produzione di latte vaccino per neonati, dato che agiscono scindendo le proteine presenti nel latte, rendendo il latte più digeribile e diminuendo i problemi di allergie. Sempre nel settore lattiero-caseario, l’enzima beta galattosidasi è utilizzato per idrolizzare il lattosio e rendere il latte ad alta digeribilità. Nel settore dei succhi di frutta, gli enzimi pectinasi sono impiegati per scindere la pectina, un polisaccaride presente nella frutta, requisito fondamentale per ottenere succhi di frutta limpidi e stabili. L’enzima laccasi, appartenente alla famiglia delle ossidasi contenente rame, trovano impiego in differenti campi: candeggio dei jeans attraverso l’ossidazione del colore indaco, l’ossidazione di composti fenolici nella produzione di etanolo, chiarificazione di vino, birra e succhi di frutta. Nell’industria della carta l’utilizzo delle cellulasi, enzimi in grado di degradare la cellulosa, permette notevoli risparmi ambientali rispetto al tradizionale procedimento chimico.
  • Orange biotechnology o “biotecnologie educativo”. E la diffusione delle biotecnologie e formazione in questo settore. Esso fornisce informazioni e formazione interdisciplinare su argomenti di biotecnologie (ad esempio lo sviluppo di strategie educative per presentare temi biotecnologici come produzione di proteine ricombinati) per la società comprese le persone con esigenze particolari, come problemi di udito e / o visivo. Ha lo scopo di incoraggiare, individuare e attrarre le persone con vacazione scientifica e / o elevate capacità / giftedness per le biotecnologie.
  • Bioinformatica, come settore correlato alle biotecnologie. Si tratta di un settore interdisciplinare che utilizza un approccio informatico per risolvere problematiche di tipo biologico. Gioca un ruolo determinante nelle applicazioni di genomica funzionale, genomica strutturale e proteomica. Ha un ruolo fondamentale anche nello sviluppo di nuovi farmaci (drug discovery).

Corsi di laurea

Corsi di laurea e di laurea magistrale in Biotecnologie sono stati attivati presso molte università italiane e hanno l’obiettivo generale di assicurare allo studente un’adeguata padronanza di contenuti e metodi scientifici generali delle Biotecnologie. La maggior parte dei corsi di laurea prevede un percorso di tre anni e si conclude con un periodo di tirocinio e tesi, sperimentale o compilativa. Un corso di laurea di questo tipo, mira a far acquisire allo studente le competenze conoscitive, tecniche e comportamentali rilevanti per una moderna metodologia di studio e di ricerca, finalizzata all’utilizzo di funzioni e sistemi biologici per la produzione di beni e di servizi.

Oltre alle materie scientifiche di base (Matematica, Fisica, Chimica) la quasi totalità dei corsi di laurea in Biotecnologie prevede corsi in Chimica organica, Biologia molecolare, Genetica, Biochimica, Microbiologia, Citologia, Tecnologie del DNA ricombinante e materie specifiche che variano a seconda dell’indirizzo (i più comuni: Biomedico, Farmaceutico, Industriale, Ambientale, Veterinario, Agrario ed Alimentare). I corsi di laurea in Biotecnologie oltre a trattare problematiche propriamente biotecnologiche comprendono corsi dedicati alla conoscenza dei problemi economici ed etici, relativi al trattamento di prodotti biotecnologici.

دستهبندی نشده

پزشکی فضایی

La medicina aerospaziale è una branca della medicina nata negli anni cinquanta con i primi lanci di esseri viventi nello spazio. L’uomo raggiunse l’orbita terrestre il 12 aprile 1961 con il volo del cosmonauta sovietico Yuri Gagarin. Da allora le missioni umane si sono fatte sempre più frequenti e durature, raggiungendo pure la superficie lunare nel 1969. A partire dagli anni settanta sono stati compiuti voli più lunghi e sviluppate stazioni spaziali nelle quali gli astronauti rimangono in orbita per settimane o mesi.

Vivere e lavorare nello spazio comporta alcune problematiche: l’assenza di peso, le radiazioni[1],[2] e l’irraggiamento solare, le difficoltà nell’espletare le necessità fisiologiche e nel curare l’igiene personale, il nutrimento sono alcuni esempi di contesti in cui si dedica la medicina aerospaziale.

Storia

el 1951 iniziarono i primi lanci di razzi con animali, specialmente cani, da parte dei sovietici, seguiti successivamente dagli statunitensi. Era iniziata la corsa allo spazio. Lo scopo principale di questi primi esperimenti era conoscere:

  • se le radiazioni nello spazio fossero così intense da essere mortali per l’uomo
  • come il corpo potesse resistere alle forti vibrazioni e alle forti accelerazioni e decelerazioni del lancio e del rientro.
  • come il cuore reagisse alle sollecitazioni
  • l’adattamento del sistema circolatorio, ossia sapere quale fosse la pressione sanguigna in assenza di gravità.

Neil Armstrong a bordo dell’Apollo 11.

Nel 1958 l’amministrazione Eisenhower decise la costituzione del National Aeronautics and Space Administration o NASA, l’ente spaziale americano, di cui Wernher von Braun fu il primo direttore.

Nel 1961 un pilota sovietico di velivoli sperimentali, Gagarin, tornò vivo dalla prima missione umana in orbita terrestre, dimostrando che per l’uomo era possibile sopravvivere nello spazio.

Il programma Mercury, nel 1962, portò a compimento il primo volo umano americano nello spazio con la missione Mercury-Atlas 6.

Nel 1969, il 21 luglio, Neil Armstrong fu il primo uomo a mettere il piede sulla Luna, con la missione Apollo 11.

Il Programma Saljut iniziò l’era delle stazioni spaziali.

Fisiologia della microgravità

Poiché nello spazio le funzioni del corpo umano non sono normali, è improprio parlare di fisiologia: in tali casi è più corretto parlare di adattamento.

Patologia spaziale

Sulla Luna e nella navicella spaziale, in condizioni di assenza di atmosfera protettiva e o in condizione di microgravità si producono alterazioni delle funzioni corporee che sono ancora in fase di studio. Le alterazioni note sono:

Alterazioni del sistema cardiovascolare

Nelle navicelle spaziali e sulla Stazione spaziale orbitante si ha un’alterazione della posizione del corpo rispetto al centro di gravità, il quale non esiste più e dunque la massa di liquido sanguigno si ridistribuisce in un modo diverso che sulla Terra. Mentre sulla Terra la gravità trattiene la maggior parte del liquido negli arti inferiori, nello spazio, non essendoci più la gravità, il liquido si accumula nel piccolo circolo polmonare e a livello della testa.

Quando gli astronauti tornano sulla Terra, i problemi avvengono nel momento del passaggio dalla microgravità alla gravità. Questo passaggio avviene durante i minuti in cui le navicelle rientrano nell’atmosfera. Il sangue dalla testa defluisce rapidamente negli arti inferiori e questo svuotamento improvviso del sangue dal cervello provoca una caduta breve e temporanea delle funzioni cerebrali, chiamata intolleranza ortostatica.[3] Il ritorno definitivo alla normalità comunque avviene in un paio di giorni. Sulla Terra questa patologia è chiamata ipotensione ortostatica.

Alterazioni dell’apparato muscolo-scheletrico

L’astronauta Frank De Winne si allena sul TVIS treadmill

Nello spazio in microgravità, si ha perdita di massa muscolare e perdita di matrice ossea[4]. Questa perdita è causata dalla mancanza dello statatismo corporeo, che è un riflesso automatico che tiene in piedi l’uomo sulla Terra. I principali sensori di questo riflesso sono nella pianta dei piedi e nelle gambe, dunque venendo a mancare la gravità, i muscoli non hanno più lo stimolo alla contrazione per mantenere l’equilibrio; essendo inattivi, si atrofizzano.

Un meccanismo d’azione simile a quello che agisce sui muscoli si ha anche per le ossa e in microgravità, si attua un meccanismo ormonale controllato dalla calcitonina, per cui l’osso diventa rarefatto, andando incontro ad osteoporosi.

Per contrastare il riassorbimento muscolare, gli astronauti sono invitati a fare molto esercizio fisico. L’osso è una struttura complessa formata da cellule che producono osso, gli osteoblasti e da cellule che lo distruggono, gli osteoclasti. Queste cellule sono appoggiate su una struttura trabecolare a base di calcio, che è la matrice ossea.

L’osteoporosi spaziale colpisce tutti gli astronauti, dissipando dal 30 al 70% dell’osso, a seconda della lunghezza del periodo passato nello spazio, ad un tasso medio di riduzione di circa il 1,2% di massa al mese.[5] È un fenomeno imponente e preoccupante che ha colpito tutti gli astronauti che sono rimasti nello spazio per periodi più lunghi di tre mesi.

Questa è una delle principali limitazioni attuali ad un viaggio spaziale verso Marte.

È attualmente (2005) allo studio la somministrazione di farmaci ormonali, come la calcitonina, per diminuire la portata di questa patologia, ma si ritiene che dia scarsi risultati.[6]

Alterazioni dell’apparato respiratorio

Oltre la congestione polmonare, che nei primi giorni di permanenza causa un disturbo respiratorio, con sensazione di soffocamento in alcuni astronauti ma poi per i meccanismi di adattamento si risolve spontaneamente, l’aumento di liquido nella testa provoca una congestione a livello nasale, con parziale ostruzione e corizza, che è un raffreddore senza infezione batterica o virale. Fastidiosa e molto accentuata per alcuni, quasi inesistente per altri. Guarisce al ritorno, quasi istantaneamente al momento del ritorno in gravità normale.

Alterazioni del sistema eritropoietico

Charles “Pete” Conrad sulla Luna, durante un’eruzione solare

I ricercatori stanno studiando quali parti del corpo di un astronauta sono più sensibili alle radiazioni solari. Gli astronauti all’interno di una struttura spaziale sembrano abbastanza schermati dalle radiazioni emesse dal Sole, specialmente durante le eruzioni solari ma gli astronauti protetti dalla sola tuta spaziale sono molto esposti alle radiazioni del Sole durante un’eruzione solare.

La protezione delle gonadi può essere la chiave di sopravvivenza della specie nello spazio. Gli spermatozoi sono le cellule più sensibili alla radiazione del vento solare e sulla Luna o nello spazio profondo, non essendoci atmosfera, non c’è protezione come sulla Terra, per cui in un caso di tempesta solare si temeva la possibilità di rimanere sterili o quantomeno di subire facilmente mutazioni genetiche a distanza di tempo, nella prole. L’altro organo molto sensibile è la tiroide, mentre gli altri organi sono più resistenti ai danni degli elettroni irradiati dal Sole, per esempio le unghie non sono assolutamente sensibili e quindi c’è meno bisogno di proteggerle.

Eritropoiesi ed eruzioni solari

Oltre alle anche, altre zone sensibili sono le spalle, la spina dorsale, le ossa delle cosce, lo sterno ed il cranio. Le ossa in queste zone contengono infatti il midollo osseo eritropoietico, ossia “la fabbrica del sangue” del corpo umano. Le delicate cellule del midollo osseo sono particolarmente vulnerabili alle tempeste solari; una dose importante dei protoni solari che scorrono attraverso il corpo può distruggere tutte le cellule eritropoietiche. Senza queste cellule che creano nuovo sangue, o meglio nuovi globuli rossi (detti anche eritrociti), una persona diventerebbe anemica entro una settimana. Per sopravvivere alle radiazioni di una tempesta solare, la priorità maggiore deve essere quindi proteggere il midollo osseo eritropoietico. La sopravvivenza all’emissione di radiazione durante le tempeste solari è più importante che mai, specialmente in previsione di future missioni a lunga durata.

Fuori della protezione del campo magnetico della Terra e con nessuna atmosfera ambientale di protezione, un astronauta che cammina sulla superficie lunare, o che lavora nello spazio al di fuori della stazione orbitante, è esposto in modo massiccio al flusso principale delle tempeste solari.

La soluzione migliore è mettersi al riparo nelle apposite strutture, ma, se il riparo è troppo lontano per poterlo raggiungere a tempo, è necessario portare una tuta spaziale con una protezione supplementare alle radiazioni che protegga le zone ricche di midollo rosso come le spalle, le anche, la spina dorsale; ciò può fare la differenza tra vivere e morire.

Applicare all’interno della tuta spaziale una protezione supplementare potrebbe tuttavia non essere pratico, perché la tuta spaziale diventerebbe troppo ingombrante. Gli astronauti devono potere camminare, saltare, piegarsi, estendersi per afferrare oggetti ed attrezzi. Troppa protezione renderebbe questi semplici movimenti impossibili, quindi si è pensato di utilizzare una protezione selettiva: uno strato di plastica come il polietilene, spesso soltanto 1 centimetro, posto nei punti chiave, può impedire la malattia acuta da radiazione.

Per tutte le eruzioni solari questi provvedimenti sono sufficienti per mantenere il sistema emopoietico dell’astronauta pressoché intatto. Se soltanto il 5% delle cellule del midollo osseo sopravvive, il midollo osseo potrà rigenerarsi e la persona sopravvivrà, senza bisogno di alcun trapianto. Un astronauta, così schermato, potrebbe sviluppare solo problemi di salute sul lungo periodo, quali tumori, cataratta ed altre malattie ad insorgenza tardiva. Nessuna tuta spaziale può arrestare tutti i protoni solari, tuttavia, se una sufficiente scorta di sangue rimane intatta, l’astronauta può sopravvivere anche abbastanza a lungo da potersi preoccupare per i danni a lungo termine.

Alterazioni del sistema immunitario

L’alterazione del sistema immunitario consiste in una diminuzione delle difese immunitarie. Inizialmente si supponeva che l’anomalia fosse causata dalle radiazioni, invece si è poi verificato che è causata da vari tipi di stress, lo stress da confinamento, lo stress da sospensione, genericamente chiamati stress da volo nello spazio.[7]

Alterazioni dell’apparato riproduttivo

Le alterazioni dell’apparato riproduttivo sono state studiate in vitro. Si è visto che lo spermatozoo e l’ovulo, quando incominciano a moltiplicarsi, non riescono a formare una struttura di suddivisione ordinata, che si chiama fuso, per cui la distribuzione della materia cellulare e dei cromosomi, avviene in modo caotico, concettualmente paragonabile alle produzioni tumorali.

Alterazioni del sistema nervoso

Lee Morin, a 386 chilometri d’altezza e in caduta libera alla velocità di 7 km/secondo, circa 25.200 km/ora

Le alterazioni del sistema nervoso non sono imponenti come la consunzione muscolare e l’osteoporosi, però sono causa di problemi che si ripercuotono, sia sull’attività lavorativa che nei rapporti con i colleghi.

Alterazioni del ritmo giornaliero circadiano

La navetta gira in orbite attorno alla Terra, ad una velocità talmente elevata, circa 27.700 km/hr a 354 chilometri d’altezza, che si può vedere sorgere e tramontare il Sole almeno 15 volte nel corso delle 24 ore.[8] Questo fenomeno, che può risultare affascinante, si trasforma in poco tempo in una «tortura»,[9] perché può sorgere il Sole quando ci si sta coricando oppure mentre si dorme può sorgere il Sole almeno altre due o tre volte nel giro di poche ore.[10] Le alterazioni del sonno comportano gravi problemi, come disattenzione e disturbi dell’umore.[11]

Inoltre va considerato che la pelle umana, ricca di melatonina, è sensibile alla luce ed è questa che regola il ritmo circadiano[12] e all’alba la luce dà il segnale del risveglio[13], dunque il sonno può essere molto disturbato, quando il ritmo circadiano luce buio non è più di 24 ore. L’altro problema legato al sonno è che il corpo è abituato, quando è sdraiato e i muscoli si rilassano, ad addormentarsi, mentre in microgravità questa sensazione è assente e, inoltre, gli astronauti sono costretti a legarsi al letto con delle cinghie (fattore che può essere insopportabile per alcuni astronauti) per potere dormire senza il rischio di muoversi galleggiando nell’aria.

Tolleranza umana all’accelerazione

In fase di decollo e durante il viaggio di andata, il corpo umano raggiunge gradualmente, in circa 10 minuti, per mezzo di una forte accelerazione, una velocità finale di circa 25.000-27.000 km/ora. Questa enorme accelerazione, non ha nessuna influenza sugli astronauti,[14] perché avviene gradualmente. Ugualmente al ritorno durante la fase di decelerazione.

Il sistema dell’equilibrio

Interazioni fra membri dell’equipaggio sulla Stazione Spaziale Internazionale

L’organo dell’equilibrio si trova nell’orecchio interno vicino all’organo uditivo. In questa struttura ossea ci sono due tipi di formazioni che forniscono informazioni sull’equilibrio del corpo. Uno è rappresentato dai canali semicircolari che sono deputati a dare le informazioni riguardo alla rotazione della testa nelle tre dimensioni dello spazio. L’altro è rappresentato dall’utricolo e dal sacculo che contengono gli otoliti e sono deputati a dare informazioni di accelerazione e decelerazione lineare in senso orizzontale e verticale rispettivamente. Nello spazio questi sistemi, che sono ancorati alla gravità, si adattano a funzionare in un altro modo. L’adattamento è soggettivo e al rientro alcuni astronauti hanno le vertigini.

Alterazioni della vita di relazione

A causa delle difficoltà a dormire, alcuni astronauti sono affetti da problemi del sonno, quali l’insonnia. L’insonnia può portare l’astronauta ad essere irritabile o perfino collerico e, quando l’insonnia diventa cronica, si possono manifestare gravi disturbi dell’umore, che vanno dall’euforia alla depressione.

Ricerca del 2015 sugli effetti della permanenza nello spazio

Mark Kelly, astronauta è rimasto per uno studio dal 2015 per un anno a terra perché il fratello gemello Scott Joseph Kelly, è stato designato per la missione della stessa durata nella Stazione Spaziale Internazionale assieme al cosmonauta russo Mikhail Kornienko. La partenza è prevista per il 27 marzo 2015. Sono stati così studiati gli effetti della permanenza nello spazio sul corpo umano, soprattutto delle radiazioni a livello genetico, confrontando i parametri biologici di Scott a fine missione con quelli del fratello rimasto sulla terra.

دستهبندی نشده

کلرید منیزیم

Il cloruro di magnesio è il composto inorganico di formula MgCl2. Esiste anche in varie forme idrate MgCl2nH2O; di queste, comune è l’esaidrato MgCl2 • 6H2O. In condizioni normali questi composti sono solidi incolori e inodori, tipici alogenuri ionici, molto solubili in acqua. In natura si trova in molte salamoie e laghi salati, nonché in vari minerali, tra i quali bischofite, MgCl2 • 6H2O, e carnallite, KCl • MgCl2 • 6H2O. L’utilizzo principale del cloruro di magnesio è nella produzione di magnesio metallico; è usato inoltre come additivo alimentare e in numerose altre applicazioni.

Struttura

MgCl2 è un composto ionico. La forma anidra cristallina ha una cella elementare tipo MgCl2, dove l’atomo di magnesio ha coordinazione ottaedrica. Esistono molte forme idrate di formula generale MgCl2nH2O, che perdono progressivamente acqua al crescere della temperatura: n = 12 (-16,4 °C), 8 (-3,4 °C), 6 (116,7 °C), 4 (181 °C), 2 (ca. 300 °C). Nella forma esaidrata lo ione Mg2+ ha ancora coordinazione ottaedrica, ma è legato a sei molecole d’acqua.

تولید

Commercialmente il cloruro di magnesio si può estrarre da salamoie, dall’acqua di mare o dai minerali bischofite, MgCl2 • 6H2O, e carnallite, KCl • MgCl2 • 6H2O. Per queste vie si ottiene l’esaidrato MgCl2 • 6H2O; da questo si può ottenere il prodotto anidro con una varietà di processi industriali di disidratazione.

 

Il prodotto anidro si può ottenere anche trattando a caldo l’ossido di magnesio con coke e cloro:

MgO + C + Cl2 → MgCl2 + CO

MgCl2 si forma inoltre come sottoprodotto nel processo Kroll per la produzione di titanio metallico:

2Mg + TiCl4 → 2MgCl2 + Ti

In laboratorio si può ottenere cloruro di magnesio da idrossido di magnesio e acido cloridrico, o per reazione tra magnesio e acido cloridrico:

Mg(OH)2 + 2HCl → MgCl2 + 2H2O
Mg + 2HCl → MgCl2 + H2

Usi

Il cloruro di magnesio ha numerosissime applicazioni. La più importante è come materiale di partenza per la produzione di magnesio metallico per via elettrolitica ad alta temperatura:

MgCl2(l) → Mg(l) + Cl2(g)

Tra le altre applicazioni, è usato nella manifattura di tessuti, carta, materiali ignifughi e cementi. Mescolato con ossido di magnesio, forma il cemento magnesicico. Viene inoltre usato come agente flocculante nel trattamento delle acque.

Nell’industria alimentare è usato come regolatore di acidità, agente rassodante, esaltatore di sapidità e anti-agglomerante. Nell’Unione europea è l’additivo alimentare E511, senza limiti di utilizzo sia negli alimenti che nell’agricoltura biologica. Viene utilizzato anche nell’industria farmaceutica e cosmetica. Può essere utilizzato come coagulante nella preparazione del tofu.

دستهبندی نشده

Felix Hoffmann

Felix Hoffmann (Ludwigsburg, 21 gennaio 1868Svizzera, 8 febbraio 1946) è stato un farmacista tedesco.

Si laureò in Chimica a Monaco di Baviera. Il 21 agosto 1897 realizzò l’acetilazione della morfina ottenendo l’eroina.

È noto soprattutto per aver sintetizzato l’acido acetilsalicilico il 10 agosto 1897 in una forma stabile per applicazioni medicinali. Charles Frédéric Gerhardt aveva in ogni caso, già nel 1853, sintetizzato tale composto, e ne aveva registrato in Francia il brevetto.

La Bayer registrò questa sostanza con il nome di Aspirina. Esiste comunque una disputa sull’ideatore del processo che portò alla sintesi della medicina. Nel 1949 Arthur Eichengrün pubblicò un articolo in cui sosteneva di essere colui che aveva pianificato e diretto la sintesi e di essere il responsabile dei primi test clinici. Infine dichiarò che il ruolo di Hoffmann sarebbe stato ristretto all’iniziale sintesi di laboratorio, basandosi sul progetto da lui ideato.

La versione di Eichengrün fu ignorata dagli storici e dai chimici fino al 1999, quando Walter Sneader del Dipartimento di Scienze Farmaceutiche della Università di Strathclyde a Glasgow esaminò il caso, arrivando alla conclusione che ad Eichengrün andasse il merito della scoperta.

Hoffmann il 21 agosto 1897 realizzò l’acetilazione della morfina ottenendo l’eroina.

Nel 2002 è stato introdotto nel National Inventors Hall of Fame.

مولکول های ما در خدمت شما هستیم.

اطلاعات تماس

fa_IRPersian
it_ITItalian en_USEnglish de_DEGerman fr_FRFrench es_ESSpanish fa_IRPersian